Kunstroute Heumen

Keramiek maken zorgt ervoor dat ik niet hoef te kiezen tussen gebruik en schoonheid. Tussen wat een object moet zijn en wat het kan zijn.
Als rotsklimmer leerde ik: het materiaal bepaalt mee. Rots, klei — beide duwen terug. Beide vragen dat je luistert met je handen. Beide belonen niets vanzelf.
Terwijl het leven geleefd wordt, verleid ik de klei en laat ik haar los. Met handen die ook zorgen, tuinieren, maaltijden bereiden, vasthouden, een rots lezen, typen. Handen die leven. Juist daarom wil ik dat wat ik maak echt is en aangeraakt wordt — geen kunst die je wegzet alleen om naar te kijken.

Ik maak iets dat blijft staan tot het opgepakt wordt. Iets dat gebruikt wordt. Dat het gewone leven aankan.
Keramiek is voor mij per definitie tactiel: het vraagt om huid op oppervlak, om gewicht in de hand. Een deuk waar precies je duim in past. Een mok die je huid verwarmt.  Het krijgt betekenis in het aanraken, in het verschuiven, in het ritme van dagelijks gebruik.

Misschien is het daarom dat ik mijn keramiek zie als poëzie in 3D — geen woorden om te lezen, maar vormen om te voelen. Poëzie die pas af is wanneer iemand haar oppakt en gebruikt.